Ostre zapalenie gruczołu krokowego jest chorobą zapalną, zwykle o charakterze zakaźnym, której towarzyszy obrzęk i powstawanie wrzodów w tkankach narządu o tej samej nazwie. Wcześniej uważano, że dotyka głównie starszych mężczyzn, jednak badania pokazują, że patologia stała się zauważalnie „młodsza”. Obecnie zapalenie gruczołu krokowego występuje u pacjentów w średnim wieku.
Podczas leczenia można stosować nie tylko leki, ale także środki ludowe po konsultacji ze specjalistą.
Przyczyny patologii
Ostre zapalenie gruczołu krokowego rozpoznaje się u 30–50% mężczyzn, najczęściej w wieku najbardziej produkcyjnym, czyli od 30 do 50 lat. Zapalenie to prowadzi do:
- zaburzenia erekcji;
- bezpłodność;
- depresja.
Czynnikiem sprawczym choroby są głównie niespecyficzne czynniki zakaźne. Są to mikroorganizmy chorobotwórcze, takie jak E. coli, gronkowce, paciorkowce itp. Ale czasami ostre zapalenie gruczołu krokowego jest wywoływane przez inne patogeny związane z chorobami przenoszonymi drogą płciową - chlamydię, ureaplazmozę, rzeżączkę, mykoplazmozę. Często przyczyną jest oportunistyczna mikroflora - grzyby Candida.
Głównymi przyczynami rozwoju zapalenia gruczołu krokowego są infekcje, najczęściej drogą przezkanałową. Dzieje się to poprzez przewody wydalnicze gruczołu krokowego. Ponieważ otwierają się w ścianie tylnej cewki moczowej, na rozwój zapalenia gruczołu krokowego wpływa obecność choroby, takiej jak zapalenie cewki moczowej.
Ostre zapalenie pęcherza moczowego (zapalenie pęcherza wywołane przez bakterie) występuje rzadko u mężczyzn. Ale jeśli tak, to w takich przypadkach cierpi prostata, do której wchodzi patogenna mikroflora. Wprowadzenie bakterii do narządu następuje znacznie szybciej, jeśli występują współistniejące patologie - kamienie w cewce moczowej, które powodują zwiększone ciśnienie wewnątrzcewkowe.
Czasami możliwe jest rozwinięcie się procesu zapalnego w wyniku przenikania infekcji przez krwioobieg, ponieważ prostata jest zaopatrywana przez rozwiniętą sieć tętniczą i żylną. Dzieje się tak, gdy w organizmie występują ogniska przewlekłego stanu zapalnego, ale nie mają one nic wspólnego z prostatą. Zakażenia przenoszone są drogą krwionośną poprzez zapalenie zatok, zapalenie migdałków, zapalenie oskrzeli, a nawet próchnicę.
Obecność zapalenia pęcherzyka żółciowego (choroba pęcherzyka żółciowego) powoduje również rozwój ostrego zapalenia gruczołu krokowego. Czasami możliwe jest limfogenne przeniesienie infekcji z jelit (z zapaleniem odbytnicy i zapaleniem okrężnicy).
Niezakaźnymi czynnikami rozwoju zapalenia gruczołu krokowego są obecność zatorów w naczyniach miednicy, nieregularne życie seksualne i jego zaburzenia. W szczególności zapalenie gruczołu krokowego jest możliwe u mężczyzn, którzy praktykują przerwany stosunek płciowy.
Czynnikami wywołującymi chorobę są:
- siedzący tryb życia;
- zaburzenia trawienia (głównie częste zaparcia);
- hipotermia i obniżona odporność;
- żylaki;
- nadmierne spożycie alkoholu.
Podstawowe formularze
Wyróżnia się trzy formy choroby:
- Katar. Zapaleniu ulegają głównie przewody gruczołów krokowych, ale na poziomie makro nie ma żadnych zmian. W samych kanałach obserwuje się procesy zwyrodnienia nabłonka powłokowego, w zrębie występuje łagodny obrzęk, naczynia są pełne krwi.
- Pęcherzykowy. Możliwe jest zarówno odwrotny rozwój procesu, jak i jego wzrost, gdy zapalenie gruczołu krokowego zamienia się w postać pęcherzykową, a proces zapalny wpływa już na tkankę gruczołu krokowego. Narząd powiększa się i staje się zwiotczały. Wokół przewodów pojawiają się ogniskowe nacieki.
- Miąższowy. Najpoważniejszy etap choroby. Dzięki niemu proces zapalny wpływa na cały gruczoł i powstaje ropień. Jeśli przebieg choroby jest niekorzystny, może się otworzyć, a ropa przedostanie się do jelit, pęcherza moczowego i cewki moczowej.
Objawy
Typowymi objawami są zaburzenia oddawania moczu, ból i objawy zatrucia - osłabienie, nudności, wymioty, zawroty głowy i inne nieprzyjemne zjawiska powodujące dyskomfort.
Pozostałe objawy ostrego zapalenia gruczołu krokowego odpowiadają etapom rozwoju procesu:
| Scena | Objawy |
|---|---|
| Katar | Pierwszymi objawami są uczucie ciężkości i bólu w kroczu. Występują zaburzenia dysuryczne, czyli zaburzenia w oddawaniu moczu, zwiększona częstotliwość oraz pojawienie się bólu lub kłucia podczas tego procesu. Temperatura ciała najczęściej pozostaje w normie, czasami nieznacznie wzrasta. Diagnoza na tym etapie polega na badaniu wydzieliny prostaty. Może wykazywać wzrost liczby leukocytów, obecność nitek śluzowo-ropnych. Badanie moczu wykazuje wzrost liczby leukocytów. Na tym etapie masaż prostaty nie jest przepisywany ze względu na bolesne odczucia. Ale leczenie farmakologiczne pozwala pozbyć się patologii w ciągu 7-10 dni |
| pęcherzykowy | Objawy będą bardziej wyraźne. Etapowi temu towarzyszy tępy ból, który jest zlokalizowany w kroczu, ale może promieniować do odbytu, odbytnicy lub okolicy lędźwiowej. Oddawanie moczu staje się tak bolesne, że możliwe jest zatrzymanie moczu. Akt wypróżnienia jest utrudniony, także ze względu na silny ból. Temperatura ciała wzrasta do 38 stopni, ogólny stan zdrowia pogarsza się. Pacjent doświadcza:
|
| Miąższowy | W ostrym miąższowym zapaleniu gruczołu krokowego temperatura wzrasta do 39 stopni. Występuje gorączka lub dreszcze. Oddawanie moczu może być częste, ale najczęściej jest trudne, a nawet całkowite zatrzymanie, ponieważ próbom opróżnienia pęcherza towarzyszy silny ból. Pojawiają się wzdęcia, trawienie zostaje zakłócone i pojawiają się zaparcia. Ból odczuwa się w odbytnicy. Przechodzą od bólu do pulsowania. Osoba stara się znaleźć pozycję, w której nie będzie odczuwać bólu (najczęściej wtedy, gdy leży z podciągniętymi nogami). W ostrej postaci zapalenia gruczołu krokowego obserwuje się powiększenie i obrzęk gruczołu krokowego. Z cewki moczowej może pojawić się wydzielina o barwie białej lub żółtawo-zielonej |
Konsekwencją ostrego zapalenia gruczołu krokowego może być posocznica (ogólne zatrucie krwi), zapalenie pęcherza moczowego lub odmiedniczkowe zapalenie nerek. Jeśli choroba rozwija się z takimi powikłaniami, pacjent wymaga hospitalizacji. Ale w łagodnych przypadkach patologię można leczyć w domu.
Leczenie
Leczenie ostrego zapalenia gruczołu krokowego powinno być kompleksowe. Leczenie polega na wyeliminowaniu przyczyny choroby, czyli drobnoustrojów chorobotwórczych. W takich przypadkach stosuje się antybiotyki lub ich kombinację, ponieważ jeden lek rzadko daje pożądany efekt.
Dzięki szybkiemu leczeniu objawy ustępują szybko, dosłownie za kilka dni. Ale lekarz przepisuje kurs trwający co najmniej 4 tygodnie, aby całkowicie oczyścić organizm ze szkodliwych bakterii, zapobiec nawrotom i przekształceniu procesu w przewlekły.
Antybiotyki są przepisywane wyłącznie na podstawie wyników badań, które zidentyfikowały czynnik wywołujący chorobę i jego oporność na niektóre leki. Pod uwagę brane są także inne czynniki. Na przykład leki z grupy aminoglikozydów i beta-laktamów słabo przenikają do tkanki prostaty.
Większą zdolność penetracji wykazują antybiotyki z grupy fluorochinolonów i makrolidów.
Ale ważna jest nie tylko zdolność penetracji, ale także siła działania bakteriobójczego. Dlatego czasami przepisywane są makrolidy i inne leki. Formy uwalniania takich leków mogą być różne.
Świece są używane dość rzadko. W ciężkich przypadkach choroby wskazane jest dożylne podanie antybiotyków (oraz w warunkach szpitalnych). W łagodnych przypadkach leczenie odbywa się w trybie ambulatoryjnym, pacjent przyjmuje tabletki w domu.
W celu łagodzenia bólu stosuje się leki przeciwbólowe i niesteroidowe leki przeciwzapalne. Obniżają temperaturę, ale czasami przepisywane są dodatkowe leki przeciwgorączkowe. W przypadku silniejszego bólu praktykuje się krótkotrwałe stosowanie opiatów.
W leczeniu ostrego zapalenia gruczołu krokowego ważną rolę odgrywa picie dużej ilości płynów, najlepiej soku żurawinowego lub wywaru z dzikiej róży, aby przepłukać drogi moczowe, zmniejszyć zatrucie i zapobiec rozwojowi zapalenia pęcherza moczowego i odmiedniczkowego zapalenia nerek. Stosuje się łagodne środki przeczyszczające, takie jak olejek wazelinowy.
W przypadku problemów z oddawaniem moczu można przepisać leki przeciwskurczowe i alfa-blokery.
Jeśli wystąpią skurcze mięśni, należy zastosować leki zwiotczające mięśnie.
Środki ludowe
Leczenie choroby środkami ludowymi jest możliwe jedynie jako dodatkowa terapia, która wzmacnia efekt przyjmowania leków.
Popularnym lekarstwem ludowym są pestki dyni. Udowodniono, że zawierają dużo cynku, który działa przeciwzapalnie. Aby uzyskać wymaganą dawkę tej substancji, wystarczy raz dziennie przed posiłkami zjeść 30 g obranych, surowych nasion.
Można przygotować mieszankę na bazie pestek dyni (niesmażonych) i miodu:
- Zmiel 500 g oczyszczonych surowców za pomocą maszynki do mięsa lub blendera.
- Dodaj szklankę niezbyt płynnego miodu.
- Dokładnie wymieszaj do takiej konsystencji, aby z powstałej masy dało się uformować kulki wielkości orzecha.
Produkt przechowywany jest w lodówce. Musisz jeść 1-2 takie kulki dziennie, pół godziny przed posiłkiem. Lek należy dokładnie przeżuć i nie połykać od razu.